Het is vandaag 1 jaar en 1 dag geleden dat jij bent doodgegaan
en er is in die tijd nog geen dag voorbij gegaan
dat ik niet aan je dacht
alsof ik ergens in mijn achterhoofd, nog stiekem op je wacht
ik dacht dat na zoveel tijd het gemis minder zou zijn
en dat de pijn
met de maanden zou slijten en minderen
maar dat ik elke dag aan je denk, kan ik niet verhinderen
och papa wie had dat gedacht, dat jij er nu al niet meer zou zijn
mijn sterke vader, mijn rots, mijn steun en toeverlaat, ik voel me soms zo klein
ik was altijd je meisje, jouw kitje, jouw kind
ik vraag me af, doen we alles goed? ik vraag me af wat je nu van me vind
ik zal geen antwoorden meer krijgen, want jij bent doodgegaan
ik zal zelf moeten bepalen hoe alles verder moet gaan
ik kan je geen raad vragen, als er een probleem zal zijn
en soms geeft dat heel even een stekende pijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten